السيد الطباطبائي ( مترجم : همداني )

667

تفسير الميزان ( فارسي )

ترجمه آيات شما اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هر گاه به يكديگر وامى تا مدت معينى داديد آن را بنويسيد ، نويسنده اى در بين شما آن را به درستى بنويسد ، و هيچ نويسنده اى نبايد از آنچه خدايش آموخته دريغ كند ، پس حتما بنويسيد ، و بايد كسى كه حق به عهده او است و بدهكار است ، املا كند ، ( نه طلبكار ) ، و بايد كه از خدا و پروردگارش بترسد ، و چيزى كم نكند و اگر بدهكار سفيه و يا ديوانه است ، و نمىتواند بنويسد سرپرستش به درستى بنويسد ، و دو گواه از مردان و آشنايان به گواهى بگيريد ، و اگر به دو مرد دسترسى نبود ، يك مرد و دو زن از گواهانى كه خود شما ديانت و تقوايشان را مىپسنديد ، تا اگر يكى از آن دو يادش رفت ديگرى به ياد او بياورد ، و گواهان هر وقت به گواهى دعوت شدند نبايد امتناع ورزند و از نوشتن وام چه به مدت اندك و چه بسيار ، ملول نشويد ، كه اين نزد خدا درستتر و براى گواهى دادن استوارتر ، و براى ترديد نكردن شما مناسبتر است ، مگر آنكه معامله اى نقدى باشد ، كه ما بين خودتان انجام مىدهيد ، پس در ننوشتن آن حرجى بر شما نيست ، و چون معامله اى كرديد گواه گيريد ، و نبايد نويسنده و گواه را زيان برسانيد ، و اگر رسانديد ، ضررى به خودتان است ، از خدا بترسيد خدا شما را تعليم مىدهد ، كه او به همه چيز دانا است ( 282 ) . و اگر در سفر بوديد و نويسنده اى نيافتيد ، بايد گروى گرفته شود ، و اگر بعضى از شما بعضى ديگر را امين شمرد ، امانتدار بايد امانت او را بدهد ، و از خدا و پروردگار خويش بترسد ، و زنهار ! نبايد گواهى را كتمان كنيد ، و با اينكه ديده‌ايد ، بگوئيد : نديده‌ام ، كه هر كس شهادت را كتمان كند دلش گنهكار است ، و خدا به آنچه مىكنيد دانا است ( 283 ) . بيان آيات « * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَدايَنْتُمْ ) * . . . » كلمه « تداين » كه مصدر « تداينتم » است به معناى قرض دادن و قرض گرفتن است ، و كلمه « املال » و كلمه « املاء » هر دو به معناى اين است كه شما بگوئيد و ديگرى بنويسد ، و كلمه « بخس » به معناى كم گذاشتن و حيف و ميل كردن مال مردم است ، و كلمه « سامة » كه مصدر « تساموا » است به معناى خسته شدن است ، و كلمه « مضاره » كه مصدر « لا يضار » است به معناى ضرر زدن طرفينى است كه هم در مورد دو نفر استعمال مىشود ، و هم در مورد جمعيت ، و كلمه « فسوق » به معناى خارج شدن از اطاعت است ، و كلمه « رهان » به معناى مالى است كه به گرو گيرند ، و به جاى آن ، كلمه « رهن » ( به ضمه راء و ضمه هاء ) نيز قرائت